Samen brengen we verhalen van bewust moederschap de wereld in — eerlijk, zacht en echt. Want in elke moeder zit een oerkracht die naar buiten mag komen. Deze keer het verhaal van Alyssa, moeder van 2 kinderen van 2 en 7 jaar. 
Wie ben jij als moeder?
Ik ben Alyssa, jong moeder geworden door medische redenen. Waar ik op onwijs jonge leeftijd al te maken kreeg met vragen om ooit moeder te willen worden en meteen wist ik dit is niet vanzelfsprekend. Ik voelde altijd heel erg sterk wat ik wilde worden… Moeder. Ik vond dat ik dan ook gemaakt was voor die titel. Mijn eerste zwangerschap was achteraf zwaar maar op dat moment z’n wonder om überhaupt zwanger te mogen zijn dat alles mij gestolen kon worden. Ik ben dus z’n moeder die het liefste haar hele leven zwanger zou zijn. Maar… al snel belanden ik in een onwijze rollercoaster. Dat geeft meteen mijn antwoord op je vraag. Mijn reis als moeder vind ik alle kanten op vliegen. Inmiddels mag ik deze titel al 7 jaar dragen maar… ik had lange ademen halen nodig… Ondanks een huilbaby, een tempramentvolle dochter en inmiddels 2 gevoelige kindjes heb ik me niet vaak onzeker gevoeld.. ik wist wat en hoe ik het wilde doen. Ik heb vooral mijn eigen intuïtie als rode draad genomen.. na zoveel verteld te hebben gekregen in het verleden was ik nergens zo zeker over als mezelf als moeder. Mijn kindjes aanvoelen, hun behoefte en vraag volgen. Dichtbij waar ze voor mij precies horen. We zijn inmiddels een gezin van 4. Een dochter Madée van 7 jaar en een zoontje van Def van 2 jaar. Ik zeg altijd dat wij leven zoals de kraambubbel is. Onze bubbel. Onze thuis met elkaar.
Je geeft aan dat je al snel in een onwijze rollercoaster belande, kun je dit meer toelichten?
Na veel ziekenhuis afspraken voorafgaand van mijn zwangerschap, de weg ernaar toe had ik tijdens mijn zwangerschap vooral een roze wolk. Ik mocht zwanger zijn en alles kon mij gestolen worden. Mijn bevalling was prachtig, ondanks een klein meisje van nog geen 2 kilo was ze sterk en pittig. Daar opende meteen een nieuw gevoel voor mij, angst. Angst omdat die liefde zo groot was. Omdat ze moest drinken… moest aankomen en het tegendeel moest bewijzen net als ik zelf. Het bewijs drang dat aan ging naar de buitenwereld en een nasleep van het zwanger worden, een zwangerschap die terugkijkend pittig was en veel medische dagen telde. Na een aantal weken (nu 7 jaar later denk ik zeker te weten dat ik overduidelijk een postnatale depressie had) kon ik niets anders dan onder ogen komen dat mijn kindje van de 24 uur ruim 21 uur huilde. “Was dit waarom ik zo mijn best had gedaan om zwanger te raken”. Het moederschap was het mooiste maar aller zwaarste tegelijk. Alles laten vallen om haar mijn liefde, aandacht en vooral troost te bieden. Dag en nacht dragen, letterlijk en figuurlijk. Een huilbaby… waarbij ik mezelf volledig aan de kant zette. Zonder twijfel en met alle liefde voor haar maar dat maakte de dagen lang en uitputtend. Het altijd gehaast in mijzelf voelen door die minuut dat ze dan stil en rustig was, wanneer zou ze weer beginnen met huilen.
Hoe ziet jullie dagelijks leven zoals de kraambubbel er uit? Kun je ons eens meenemen in momenten in de dag waarbij je dat zo sterk voelt?
Wij proberen onwijs te vertragen, samen met onze kindjes. Ik zeg altijd je kan er zijn maar je kan er echt zijn. De kraambubbel was voor ons een veilige bubbel, maar ga je daarna dan ga je weer. Even snel alleen een boodschapje doen, en voor je het weet zit je weer in het “gewone” leven. Wij beslissen om elke keer weer daarin terug te stappen. Het huishouden op te laten lopen, want gaan ze dat later nou herinneren? Of dan toch het cocoonen op de bank, de tijd en aandacht nemen voor borstvoeding, dat echt elke keer weer bewust in mij op te nemen. Spelletjes met de Madée (de oudste) net als in de kraamweek. De wereld daarbuiten vergeten we even. Gewoon wij 4.
Wanneer voelde je dat je jouw eigen pad wilde volgen?
Het sterke gevoel was er al in de zwangerschap… Ik voelde aan dat ik mocht vertrouwen op mijn gevoel. Vanaf 28 weken zwangerschap van mijn oudste dochter was er sprake van spoed.. ik zou moeten bevallen… dag in dag uit lag ik aan de ctg in het ziekenhuis. Ik voelde haar en ik wist dit te rekken tot 37 + weken zwangerschap. Ik vertrouwde op die band van ons die er al was in mijn buik. Ik voelde haar, ik volgde haar. Met alle gevolgen van dien in mijn achterhoofd. Ik schopte tegen het “systeem” aan en begon te vechten voor waar ik in geloofde. Daar begon het. Maar daarna voelde als logisch. Ik leerde het in de zwangerschap maar mijn eigen bubbel bleef zich alleen maar groeien.
Wat maakt dat jouw borstvoedingsreis je emotioneel maakt? Wat komt er als eerste in je op en wat raakt je dan precies? Neem ons eens mee in jouw hoofd.
Zoals ik al eerder vertelde ben ik een mama die het liefste haar hele leven wel zwanger zou willen zijn. Ik heb altijd rouw hierom gehad, al op het moment dat die test nog nat was in mijn handen. De borstvoeding heelt voor mij hier onwijs veel van. Het verlengt onze tijd alsof de navelstreng nog vast zit. Het is het moment van alleen ons 2. De trotsheid die het me geeft dat ik dat kleine meisje van 1920 gram mocht laten groeien op deze manier… en nu onze jongste. Het is niet altijd makkelijk, het vraagt soms veel van mij lichamelijk. Maar des ondanks geeft het ook mij zoveel dan dat ene slokje.
Welke bewuste keuzes heb jij gemaakt in het ouderschap?
Ik heb niet getwijfeld aan borstvoeding. Dat ging het gewoon worden. Dat was voor mij logisch. De lijn na de zwangerschap doorzetten voelde belangrijk. Het co sleepen, het dichtbij zijn, het dragen, voeden, veel huid op huid. Mijn dochter kwam met 1920 gram op de wereld en is jaren klein van stuk geweest. Kwetsbaar. Ik gaf daar aan toe en deed er alles aan om haar minder kwetsbaar te maken door nog 1 met mij te zijn. Net als IN de buik. Onze reis van borst voeden maakt me emotioneel om over te praten. Ik borst voedden haar onwijs trots en met zoveel verbondenheid 4,5 jaar.
Wat heeft je geholpen om op je intuïtie te vertrouwen, zelfs als anderen het niet begrepen?
Ik voelde mij echt een leeuwin waarbij ik altijd het voor mij zie dat ik ieder aan de kant duwde. Dat niemand kans maakte om iets anders bij mij te introduceren. Ze gingen daar in mee en leerde op een andere manier er naar te kijken. Dan denk ik aan een oma of opa die niet wisten dat het ook zo kon.
Wat betekent ‘leven in oerkracht’ voor jou?
Natuurlijk. Logisch en passend voor mij, voor ons. Altijd vanaf de zwangerschap gevolgd op mijn gevoel en dat heeft mij precies datgeen gegeven waar ik volledig achtersta. Het klopt.
Wat was een keerpunt in jouw reis – en wat heb je daarvan geleerd?
De zwangerschap. Die sterke intuïtie. En daarop de bevestiging dat ik dus echt daarop mocht gaan vertrouwen en dit mocht meenemen in het moederschap.
Wat heeft jouw reis je gegeven? Wat is datgene wat dan zo klopt en waar je achterstaat?
Het moederschap voelt mij op mijn lijf geschreven net als de manier van opvoeden. In een wereld waarin we leven moet alles vaak snel, gehaast, half in het nu. Ik wil mijn kinderen meer meegeven dan dat. De prestaties liggen hoog, het altijd maar moeten. De kinder bril vind ik heerlijk. Wij hebben zij nodig. Ik vind ons niet gemaakt om bijvoorbeeld apart te slapen. Tenzij ze dat zouden willen maar dat is helemaal niet natuurlijk. Wij als partners willen samen slapen.. maar onze kindjes moeten apart. In een stille kamer, zonder die warmte van elkaar.
Wat hoop je dat andere moeders voelen als ze jouw verhaal lezen of jouw foto’s zien?
Ik hoop dat ze wel die herkenning voelen die ik toen miste. En mochten er momenten zijn dat je het even kwijt bent of toch even onzeker wordt gemaakt dat ze weten. Je volgt je gevoel, je intuïtie. Er kan niet veel fout daaraan zijn. Het is de natuur die dat zo heeft gemaakt. Mogen we echt ook wel vaker bij stil staan. Nu ik dit ook zo opschrijf raakt het me onwijs. Wat zijn wij moeders toch prachtig.
Wat raakt je hierin als moeder?
De onzekerheid die je aangepraat wordt of wat je voelt.. we doen allemaal zo ons best. Wat voor mij werkt werkt misschien niet voor een ander. Maar we zouden echt elkaar nog meer mogen steunen. Even mogen knikken, we snappen het. Je doet je best. We doen het samen.
Als je één zin mocht meegeven als boodschap van jouw moederschap, wat zou dat zijn?
Onze foto’s weerspiegelen precies mijn rol als moeder, mijn verbinding naar mijn kindjes en andersom. Ik adem de foto’s. Ik blijf naar de foto’s kijken, ik klets er wekelijks met mijn kindjes over terwijl we door de foto’s gaan. Het is zo waardevol. Ik hoop onwijs dat meer prachtige moeders zich laten vastleggen op z’n verbonden manier met hun kindje(s) omdat je zo trots mag zijn op hoe jij het doet. Hoe dat zo jou en je kindje weerspiegelt.
Jouw eigen reis laten vastleggen
Wil je jouw moederschap ook op een liefdevolle en verbindende manier laten vastleggen? Je kunt bij mij een Motherhoodshoot boeken. Samen leggen we jouw oerkracht vast.
Leave a Reply